آلیاژ کروم کبالت برای اولین بار به عنوان ماده ایمپلنت مورد استفاده قرار گرفت. بعدها، به منظور حل مشکل آلرژی فلزات حاوی نیکل، اروپا و آمریکا آلیاژ کروم کبالت را که مخصوصاً برای تعمیر چینی استفاده می شود، توسعه دادند. باعث تغییر رنگ آلیاژ در دهان بیماران نمی شود. آلیاژ کروم کبالت برای اولین بار در پزشکی پیوند استفاده شد و برای مفصل ران مورد استفاده قرار گرفت که این نیز نشانه زیست سازگاری آن است و تاکنون مورد استفاده قرار گرفته است.
در اوایل سال 1929 در دندانپزشکی مورد استفاده قرار گرفت و در ابتدا در ترمیم پروتزهای پارسیل متحرک مورد استفاده قرار گرفت. آلیاژ کروم کبالت: عمدتاً برای سمیت نیکل و بریلیم ساخته شده است. محتوای کبالت آن بیشتر از آلیاژ مبتنی بر نیکل است، به طور کلی 25 درصد. همچنین عناصری مانند Cu، W، Nb، Si، Ru، Al و mo وجود دارد. به دلیل محتوای کبالت بالای آن، مقاومت در برابر خوردگی آن بهتر از آلیاژ مبتنی بر نیکل است و اتصال پرسلن فلزی خوب است. از آنجا که حاوی کروم بیشتری است، نقطه ذوب آن بالا است و واکنش خاصی بین آلیاژ و مواد جاسازی شده وجود دارد.
آلیاژ کروم کبالت مورد استفاده برای دندان های چینی دارای مدول الاستیک 213745 mpa و سختی 335 ویکرز است. ضریب الاستیک بالاتر، راحتی بالا، عدم تغییر رنگ آلیاژ در دهان بیمار. تفاوت بین آلیاژ کروم کبالت مورد استفاده برای پرسلن ذوب شده به دندان های فلزی و آلیاژ کروم کبالت که برای پشتیبانی از پروتز جزئی استفاده می شود، تفاوت در محتوای کربن آلیاژ است. به طور کلی، اولی حاوی کربن کمی یا بدون کربن است.
